Ne izlesek etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Ne izlesek etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

9 Nisan 2012 Pazartesi

Evli ve Çocuklu

Başlıktan sebep, muhtemelen çoğunuzun aklına malum dizi gelecektir. Evli ve çocuklu. Bu diziyi yıllarca severek izledim. Fakat bahsedeceğim konu bunla alakalı değil :)
Gelelim günümüze, başka bir diziye... 
Gülse Birsel'in yeni dizisi "Yalan Dünya" dan bahsediyorum. 
Bir Gülse Birsel hayranı olarak bu diziyi sıkı bir şekilde takip ediyorum ve her izleyişimde keyiften kendimi kaybediyorum. Yapanlar sağolsun, varolsun :)

Bu haftaki bölümün bir kısmında aslında uzun zamandır değinmek istediğim bir konuya da parmak atmıştı Gülse Birsel. Konu ruh hastası anne babalar. Ya da psikopat anne babalar diyelim. Ya da 30 yaşından sonra bir çocuk dünyaya getirip, bunun mucizevi bir şey olduğunu ancak o zaman idrak eden fakat bu geç idrak etme sonrasında aklını yitirip abuk sabuk bir hale gelen anne babalar diyelim.

Dizinin bir kısmında Gülse Birsel kardeşinin sattığı bibloların peşine düşüyor ve en kıymetli parçanın bir yönetmenin evinde olduğunu öğreniyor. Sonra bu yönetmenle görüşme fasılları başlıyor. Fakat adamın iki lafından biri "ama Tuğba'yı görmelisin, yok böyle bir şey". Velhasıl bir şekilde adamın evine gidiyor Gülse Birsel kardeşi ile birlikte. Tabi evde bebek var ya, o yüzden bir hijyen kontrolünden geçiriliyorlar önce. 

O kadar güzel dalga geçmiş ki bu seramoniyle, bayıldım. Galoş ve bone takmalarına koptum zaten. Sonra tekrar bebeği övmeler, hijyenik itici hareketler. Sonrasında Bora'nın kendini tutamayıp çocuğun gayet normal bir çocuk olduğunu söylemesiyle işler sarpasarıyor zaten...

Neyse efendim, diziyi izlersiniz bir şekilde. Orada tabiki özellikle dalga geçmek için abartılarak anlatılmış, fakat bu karakterlerin gerçekleri hayatımızın içinde, yanı başımızda dolanıyorlar. 

Çocukları çok seviyorum, gerçekten çok seviyorum bak abartmıyorum. Ve bir çocuk dünyaya getirmenin ne kadar olağanüstü bir duygu olduğunu tahmin etmeye çalışıyorum, bunu hissetmeye çalışıyorum. Fakat bir yandan objektif olarak baktığımda, sanki yeni nesilin bu durumu kullanarak bokunu çıkardığını  düşünüyorum. 

Zaten hayat koşulları sebebiyle topu topu 1 tane çocuk yapıyor insanlar ya da en fazla iki tane. Ama o bir tane çocuğa ne yapacaklarını şaşırmış durumdalar. Çocuk doğduğu anda zaten kendilerini bütün dünyadan soyutlayıp hijyenik fanuslarının içine kapatıyorlar. Ha bir süre sonra da şikayet etmeye başlıyorlar yalnızlıktan. Fakat bilmiyorlar ki kimse onların piskopat kurallarına, triplerine tahammül etmek zorunda değil, değerli vakitlerini böyle saçmasapan piskopatlıklarla harcamak zorunda değil. Tabi yalnız kaldıkça daha da piskopatlaşıyorlar. Aman çocuğa bunu giydirmeyelim, aman buraya götürmeyelim, aman bununla yıkamayalım, aman insanlara elletmeyelim, koklatmayalım, hede hödö hödö derken insanı kendilerinden de çocuklarından da soğutuyorlar yeminle.

Bizim ailede çirkin bir çocuk doğdu mu gayet rahat bir şekilde söylenirdi çocuğun çirkin olduğu. Hatta teyzemin ilk çocuğu doğdunda şöyle dediğini hatırlıyorum "ah yavrum senin kaderin de bu dünyaya çirkin gelmekmiş napalım". Çocuk çirkin diye sevmeyecek halimiz yok heralde, bağrımıza basıyoruz orası ayrı mevzu. Ama gidip de çocuğa dünya güzeli muamelesi yapmanın da alemi yok.

Fakat şimdiki zamane anne babalarının bırakın böyle bir şey söylemesini, çevreden kazara duysalar buna bile tahammülleri yok.

Bir kısım arkadaşlarım güzelim hatunlar, gittiler muşmula suratlı adamlarla evlendiler, sonrasında da yok sezeryandı şuydu buydu derken tabi erken doğum sebebiylen 2'şer kilo ağırlığında, kocalarına benzeyen çocukları doğurdular. Kız çocuğu doğuyor mesela, resmen erkeğe benziyor çocuk. Bir de 2 kilo olunca, minicik, eli yüzü iyice birbirine karışıyor. Ama anne baba bunu görmüyor. Kazara bir laf etsen "ay bu da çirkin doğmuş aman da aman" diye, artık anne mi depresyona girer baba mı bilmiyorum. Belki de girseler daha iyi olur kimbilir. Zira, daha doğduğu günden çocuğun olumsuz yanlarını görmeyen aileler, çocuk kazık kadar olduğunda basit bir çarpma işlemini yaptığında dünyanın en zeki çocuğu muamelesi yapacak, çocuk da kendisini bir şey zannedecek, ama en sonunda tam aksine hiç bir işin ucunu tutamayan beceriksiz bir nesil yetişecek. Dilerim ki öyle olmasın tabi. Ama anne babalar da biraz mantıklı olsun, normal insan gibi davransınlar hem çocuklarına. Sevgi sonsuz bir duygu. Önemli olan insanın bu kadar sonsuz sevdiği bir varlığı nasıl daha iyi bir insan haline getireceği. Nasıl daha fazla tutsak edeceği değil...


1 Aralık 2010 Çarşamba

Tüm Ümidinizi Kaybetmek Özgürlüktür

Dövüş kulübü adlı filmi birçoğunuz izlemişsinizdir. Bana izlemek yeni kısmet oldu. Oradaki sözlerden biridir bu... “tüm ümidinizi kaybetmek özgürlüktür”.

Filmle ilgili aklıma kazınan tek şey bu cümle. Zaten pek film hastası olduğum söylenemez. Arada içimden gelir, bir film izlerim, beğenir keyif alırsam, aynı filmi defalarca izlerim, sanki ilk defa izliyormuşcasına. Sevdiğim şeylerden sıkılmadığımdan belki, ya da filmin her köşesine ince ince takılıp kalmadığımdan, bilmiyorum.

Bazı filmlerde ise ufak detaylar dikkatimi çekiyor ve film bittikten sonra da o detay aklımda kalıyor. Velhasıl, dövüş kulübü adlı filmde aklımda kalan şey de bu cümle oldu.

Tüm ümidinizi kaybetmek özgürlüktür...

Ümit...
Bizi hayata bağlayan en önemli etkenlerden biri. Ümit ettikçe yaşıyoruz, bağlanıyoruz hayata.

Ama burada aslında hayata dair bütün ümidinizi kaybetmekten bahsetmiyor. Eğer öyle olsa hayat olmaz, insan yaşayamaz zira.



Bazen öyle ümitlere sarılıyoruz ki, esir alıyor bizi adeta. Belki de sonu olmayan ya da sonu başından belli olan ümitler yüzünden günlerimiz, gecelerimiz, aylarımız, yıllarımız boşa gidiyor. Ne zaman ki o ümit ettiğimiz şeyin boş bir ümit olduğunu, sonunun olmadığını anlıyoruz, işte o zaman özgürlük başlıyor. Yeniden doğuş bir nevi. Nasıl ki insan doğarken, dünyaya ilk gelişte sancılı bir süreçten geçiyorsa, bu yeniden doğuş da sancılı oluyor illa ki, ama ruhumuz özgür kalıyor, sahip olduğu bedeniyle birlikte yeni hayatına özgürce alışmaya çalışıyor.

Aslında ben bu sözü irdeleyince, atalarımızın meşhur sözü vardır hani, o geldi aklıma: “delisi olan her gün, ölüsü olan bir gün ağlar”.

Bence bu iki sözün de özü aynı.

En sevdiğimiz gözümüzün önünde hasta yatağında, belki kanser. Her gün acı çekiyor. Her gün hastaneler, krizler, koşturmalar, korkular, aynı heyecanlar sil baştan yaşanıyor, diken üstünde bir halde. Sevdiğiniz insan, anneniz belki bir yanda gözünüzün önünde acı çekiyor, bir yanda siz hiçbir şeye tutunamıyorsunuz. Ölüm korkusu aklınızdan çıkmıyor kimi zaman. İşe gitseniz aklınız evde, arkadaşınıza gitseniz aklınız yine evde, kafam dağılsın biraz sinemaya gideyim deseniz aklınız yine evde, ayrıca annenizi evde bırakıp gitmenin vicdan azabı da cabası. Velhasıl, hayat iptal oluyor. Bedeniniz bir yerlere zorunlu olarak gidip gelse de aslında hiçbir zaman o gittiğiniz yerlerde olamıyorsunuz. Bir tek gün bile gülemiyorsunuz, aklınız tek bir şeye takılı kaldığından. Aklımızı da bedenimizi de ruhumuzu da takılı bırakan şey, ümit. Dört gözle iyileşmesini ümit ediyoruz. Ayağa kalkacağı günü hayal ediyoruz. Kimileri şanslı, bir yıl sonra belki annesi ayağa kalkıyor, ama kimileri de tam tersine kayıba uğruyor, belki bir yıl belki iki yıl belki daha farklı bir süre sonra. İki sonuçta da yeni bir hayat başlıyor. Sevdiğimiz insanı kaybederek sonuçlanan hikayede acı çekiyoruz, sancı çekiyoruz bu yeni hayatın başlangıcında. Ama adı üstünde hayat, ona da alışıyoruz ve hayatımıza devam ediyoruz, kaybettirdikleriyle, kazandırdıklarıyla.

Sonuçta ümidimiz bittikten sonra, hayatımıza devam ediyoruz. Ama bir konuda ümit ettiğimiz sürece, süreç uzadıkça hayatımıza çoğu kez normal bir şekilde devam edemiyoruz. Aklımız hep olması gerekenden farklı yerde oluyor.

Bir iş görüşmesine gidiyorsunuz, ümitleniyorsunuz, aklınız orada kalıyor. Oradan haber gelene kadar var olan işinize olması gerektiği gibi konsantre olamıyorsunuz. Ta ki olumsuz cevabı alana kadar. Olumsuz cevabı öğrenip, bütün ümidinizi kestiğiniz zaman işinizin başına dönüyorsunuz.

Sevgilinizle kavga ediyorsunuz, bütün geceniz gününüz zehir oluyor, ertesi günü ne işinize ne başka bir şeye olması gerektiği gibi veremiyorsunuz kendinizi. Çünkü ümidiniz sizi bekletiyor, barışma ümidi. Barışma süreci ne kadar hızlı olursa, hayata devam etme süreci de hızlanıyor. Ya da tam tersi, belki ayrılacaksınız sürecin sonunda. Olsun. Önemli olan sürecin sonlanması. Biraz acı çekip, yeni doğumunuza, yeni hayatınıza özgür bir şekilde başlayacaksınız.

Platonik aşıksınız. Aman allahım, nasıl bir heyecan o öyle çocuk gibi. Ama aklınız yerinden oynuyor onu görünce. Bir kere yüzünü göreyim, bir kere sesini duyayım diye ölüyorsunuz, eriyorsunuz. Acaba o da beni istiyor mu, acaba o da seviyor mu, acaba acaba acaba diye kafanızı kemirip duruyorsunuz. Bir ümitle bekliyorsunuz. Günlerinizi, gecelerinizi, bazen aylarınızı, bazen yıllarınızı adıyorsunuz, bir ümidin bekleyişiyle. Sonunda bir gün bir bakıyorsunuz, ikiniz bambaşka alemlerdesiniz. Biriniz aşkınızın ümidiyle yanıp tutuşuyor, diğeri ise gönül eğlendirmesinden başka bir halt etmiyor. Bunu hissettiğiniz anda ümidinizi kaybediyorsunuz. İçiniz acıyor belki, hayalleriniz suya düşüyor, emekleriniz boşa gidiyor, bir yandan illa onunla olsun istiyorsunuz, bir yandan kırılıyorsunuz. Ama olsun. Artık belirsizlikten kurtulmuş oluyorsunuz. Acabalar gidiyor, özgür oluyorsunuz. Biraz sancılı bir süreçten sonra, yeni hayatınıza özgür bir şekilde başlayabilirsiniz, daha güçlü, daha kararlı bir şekilde, adım adım.

Velhasıl, insanın ümidini kaybetmesi bazen iyidir. Bazen acıdır, ama yine de iyidir. Hayat zaten bir acı bir tatlının bir araya gelip dengelenmesi değil midir? Acı da olacak tatlı da. Dengelenip iyi olması önemli olan, sağlıklı olması.

Sağlıklı, huzurlu, özgür, mutlu hayatlar dileğiyle...

4 Ekim 2010 Pazartesi

Dünya sallanıyor ben sallanmışım çok mu?

Birkaç saat önce Marmara Denizi'nde meydana gelen dört dörtlük (bu geyiği yapmazsam çatlayacaktım, herkes geyiğini yaptı ben de yapmalıydım sorry) sarsıntıyla birlikte ben de sallandım beynim de sallandı ve günlerdir bitkisel hayattaki bilincim de biraz yerine gelmeye başladı. 

Öncelikle deprem yüzünden çok büyük kayıplar vermiş bir ülkenin vatandaşı olarak, böyle hasarsız, orta şiddetli depremlere şükrediyorum ve daha büyüklerinden Allah'ın bizleri ve güzel ülkemizi korumasını diliyorum.

Sallanmak çok garip birşey. Tabi salıncakta sallanmak değil kastettiğim, zira salıncakta sallanmanın keyfini alabileceğim şeyler sayılıdır. Sallanmak işte anlayıverin. Komple sallanmak. Maddi, manevi, fiziksel, ruhsal, matematiksel, kimyasal ne bileyim işte herhangi birtanesi mesela. Sallanabiliyor çeşitli şekillerde insan. Kimi zaman silkelenmekle de karışabiliyor tabi orasını bilemem artık.

Misal benim vücut günlerdir sallanıyor. Hem de zangır zangır. Öyle bir sallanma ki, sen git böbreklerdeki taşlar yerinden oyna, sonra o sallanan bünyeye biraz daha işkence çektirt. öyle ki o bünye ağrıların şiddetinden önce bilincini kaybetsin, etrafında neler olup bittiğini algılayamasın, telefon çalmış, işyeri batmış, dünya yanmış, hiçbir sesi duymasın, sonra bir gram çiş uğruna saatlerce tuvaletten çıkamasın, çıkamadıkça daha çok inlesin, kanlara karışsın. 

O kadar sallansın ki, iki adım ileri dahi yürüyemediği için doktora gitmeyi aklının ucundan bile geçirmesin. Doktora götürür korkusuyla zaten hastalıklı ve paranoyak panikatak annesini hazır uyumuşken uyandırmasın, tek başına inlesin dursun sabaha kadar. saatler sonra  birkaç parça kum mudur taş mıdır her ne zıkkımsa artık onların dökülmesiyle ve bu gariban bünyenin daha önceki deneyimlerine istinaden yanından ayırmadığı en yakın arkadaşları ağrı kesicilerin birkaç tanesinin içilerek etkisini hissettirmesiyle gözler kapanmaya başlasın da bitkisel hayata adım atsın artık. 

Visko yatak denen gavur icadının sunduğu dayanılmaz konforla birlikte bünye uyur, saatlerce, günlerce, arada yemek yemek ve ilaç içmek için uyanır sadece o kadar. 

Velhasıl, bir parça sallandım nacizane. Süper mükemmel iyileştim diyemem tabi ki, zira hayatında yüzlerce hastalıkla mücadele etmiş bir vücut zaten yüzde yüz fiziksel mükemmeliyete ulaşmaz ama en azından bilincim yerine gelmeye başladı. Çalan telefonlara cevap verebiliyorum, kedimle bıcır bıcır ilgilenebiliyorum, hatta muzur düşünceler alemime bile dalabiliyorum. Hatta bu arada bir yıldır izlememi bekeyen filmler arasında yer alan, vakitsizlik hastalığı yüzünden izleyemediğim bir filme de konuyla çok alakalı olduğundan hemen el atıverdim.




Filmin adı Sicko. Michael Moore'un yazıp yönettiği bir belgesel film. Amerika'daki sağlık sistemini eleştiriyor kısaca. Küçük Amerikacık olarak bizim de örnek aldığımız, hasta insanı daha çok hasta eden sağlık sistemi denebilir. Kötülerinden bahsetmeye gerek yok, kendi yaşadığımız yerdeki sağlık sisteminin ne kadar vasat durumda olduğuna bakmamız yeterli. Amerika'dakinin de bundan farkı yok. Binlerce dolar yatırılan, ama en küçücük bir pürüz yüzünden birçok hastalığı kapsam dışı bırakan özel sağlık sigortaları, can çekişerek girdiğiniz hastanede ilk önce yapılacak tedaviye paranızın yeterli olup olmayacağı düşüncesi, hatta paranız yeterli değilse birtakım tedavilerden vazgeçmek zorunda kaldığınız durumlar, buna benzer verilebilecek yüzlerce örnek, yüzlerce soru işareti...  

Benim için en büyük örnek kendi hayatım. 9 yaşından bugüne kadar gittiğim hastane, doktor, denenmiş tedavi yöntemleri hatırı sayılır miktarda diyebilirim. Peki sonuç ne? Hastaneye, doktora gitmekten korkan, kendi kendinin doktoru olmaya çalışan bir insan. Korkmaktan ziyade başka birşey aslında. Tarif bile edemiyorum. En son böbrek hikayesi mesela, gece yarısı sabaha kadar tuvaletten çıkamıyorum, bir yandan ağrı çekiyorum. Annemi uyandırsam tabiki hemen doktora gidelim diyecek, kaldı ki benim iki adım ötedeki odama gidecek halim yok. Hadi ikna oldum diyelim ve bir şekilde gideceğim sallana sallana, peki hangi hastaneye gideceğim. özel sağlık sigortamın geçerli olduğu bir hastaneye gitsem, daha önce de aynı hastalığı yaşadığım için muhtemelen sigorta kapsamayacak ve ciddi bir fatura çıkartacaklar önümüze, ekstradan ticari amaçlarla bize çaktırmadan isteyecekleri tetkikler de cabası. Devlet hastanesine gitsem, ağrım geçsin diye belki bir iğne yapan doktorcağız elime bir kap verip tuvalete yollayacak, peki kokusu metrelerce uzaktan bile mide bulandıran bir tuvalette ben ne yapacağım. Bu düşünceler beynimi kemirdiği sürece, mecbur kalmadıkça gitmiyorum. Daha önce gitmişliğim, tedavi edilmişliğim olan bir konuda kendi kendime önlem almaya çalışıyorum önce, eğer geçmezse o zaman doktora gidiyorum.

Ama hep bu zor zamanlarda düşündüğüm, hayalini kurduğum bir şey var. Zaten vücut o anda bu kadar çile çekiyorken, sırf bir iğne vurup ağrımızı kesecekler diye gece vakti hastane hastane dolaşmasak da, arasak bir doktoru evimize gelse mesela? E tabi böyle birşeyi görmediğimiz için hayalmiş gibi geliyor, bana öyle geliyordu en azından. Hastanelere koşturmaktan bıkmış usanmış biri olarak en büyük hayalimdi bu, acil durumda eve doktor gelmesi.

Hayal değilmiş halbuki bu. Çok cahilim belki ama, Fransa'da insanlar karnı ağrıyınca çağırıyorlarmış doktoru evlerine! Zaten Fransa'yı severim, çalışma koşulları olsun yaşama standartları olsun sevip takdir ettiğim bir ülkedir kendisi. Sicko'yu izlerken, gece vakti bir doktorun arabasının direksiyonunda elinde telsizle karnı ağrıyan bir hastanın evine doğru gitmeye çalıştığını görünce, hayranlığım binlerce kat arttı. Hasta yatağımda zıp zıp zıpladım adeta. Hem de bu doktor ücretsiz gidiyor! Yani bu hizmet, devletin sunduğu sağlık güvencesinin kapsamı içinde. Belki de kadıncağız regloldu karnı ağrıyor, ama farketmez, gönül rahatlığıyla doktoru çağırıyor evine. Doktor bir ağrı kesici ilaç verecek belki o kadar. Tabiki iyi örnek olarak verilen birkaç ülke daha var, onları da filmi izleyerek öğrenin bir zahmet.  

Filmle ilgili bir küçük notum daha var. Filmin içinde yer almayan bir ülke var, Michael Moore'un çektiği, ancak yayınlanmasına izin verilmeyen. Tahmin edilebileceği üzere bu ülke Norveç, hani şu meşhur en yaşanılası ülkelerin başını çeken. Filmi izleyenler ek olarak Norveç'i gösteren bölümü Youtube'dan izleyebilir.

Velhasıl, yıllardır doktorun kapıya gelmesi üzerine kurduğum hayalim aslında ulaşılmayacak birşey değilmiş. Zaten mantık olarak düşünüldüğünde, en kıytırık sağlık sisteminin bile içermesi gereken birinci öncelik bu olmalı bence. Halbuki bize öğretilen, ancak hayati bir durum olursa(kalp krizi, nefes alamama, sakatlanma, kavga dövüş, trafik kazası vb) ambulans çağrılır, takribi 1 saat kadar sürede (halbuki pizza bile yarım saatte geliyor) ambulans gelir hastayı hastaneye götürür. Bunun dışındaki her türlü hastalıkta, hasta yürüyemiyormuş, ayakta duramıyormuş, bilinci nerdeyse uçmak üzereymiş, yalnızmış, kimsesi yokmuş farketmez, eşşek gibi gidecek o kokusu mide bulandıran hastanelere. illaki yanında da eli ayağı tutan mükemmel sağlıkta bir insan daha olacak ki, hastane prosedürlerinin peşinde koştursun. Yoksa vay haline...